Bir ağıtsa bu
Olmayan bir ülkeden söz ediyorlar
Olmayan dilden, kardeşlikten.
Konuşma yok
Yok kelimeler.
Anlaşılmak içinse yeryüzü
Kim ölümü anlatacak
Dağların aldığı nefesi
Çöken karanlığı
Kim anlatacak,
Bir çocuğun rüyasında büyüyenleri
Kim?
Kuşların kanatları
Eski bir masaldan bana doğru çırpınıyor
Eski kadınların anlattığı
Tenin taşa yakınlığı.
Belli ki bir ağıtçıyım ben,
Karanlık çöktüğünde
Dağların ötesinde
Kimi ansam bakıyor bana acıyla.
Bu bir ağıtsa
Ağlamak henüz başlamadı.
If this is a lament
They speak of a land that never was,
a non-existent tongue.
There is no utterance,
no words.
If we’re put on earth
to understand each other –
who can make sense of death?
Explain how the mountains stole breath,
or translate the darkness
that has fallen?
Who can say what burgeons
in a child’s dream?
Flapping out of an ancient tale,
birds’ wings bear down
on me – and skin’s
akin to stone
as the old women used to say.
When darkness falls
beyond the mountains,
the people I remember look to me
in pain. My words are elegy.
If this is a lament,
we haven’t even
begun to cry.
Canan Marasligil is a freelance writer, literary translator, editor and curator based in Amsterdam. She specialises in contemporary Turkish literature as well as in comics. She has worked with cultural organisations across wider Europe and has participated in a range of residencies at the Free Word Centre in London (2013), at WAAW in Senegal (2015), at Copenhagen University (2015) and at La Contre Allée in Lille (2017). She is the creator of ‘City in Translation’, a project exploring languages and translation in urban spaces. www.cityintranslation.com